ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

English Story


Author, author: Writing a sequel to H2G2 by Douglas Adams

Since I agreed to do Hitchhiker part six a lot of people have approached me to say how brave I am.
I knew I was being cheeky saying yes to this project. Optimistic, even. But brave? Hardly brave. Brave is diving into a swollen river to rescue a photogenic child. Brave is admitting that yes, you did notice that woman who just sashayed past. But finishing someone else's sci-fi series, surely that shouldn't be classed as brave. It's not as if there's any actual danger, I thought at the time. I think a little differently now.
I have known for decades that H2G2 is an extraordinary series. More than extraordinary. Brilliant. A lightning bolt across the worthy sci-fi landscape, jazzing up those tired old electrons, getting those sluggish matter transporters firing on all cylinders again. It was just what we needed in 1979, when sci fi was all about "chosen ones": Arthur Dent was everyman and therefore us and by extension me. Finally, I remember thinking, I get to go into space.
I knew this, and a handful of my friends knew it. This knowledge warmed us a little and justified haughty snorts whenever we came across someone who was not privy to the special meaning of the number 42. We enjoyed this cocoon of Hitchhiker bliss for a couple of years then drifted apart. Some of us found girlfriends, a few discovered alcohol, one guy even managed to talk his way into a high powered job in IBM. Hitchhiker became a treasured memory, part of our development. It went on that special shelf along with Kate Bush, Treasure Island, David Bowie,Highlander, Queen, Shannara, Rush, Thunderball and Debbie Harry. This shelf glows warmly to this day and calls me back whenever I need a little boost.
I assumed this was the way for everyone. But elsewhere, in the world of the mega and the giga, people were not ready to let Hitchhiker go quite so gently into the good night. There was a place where Arthur and Zaphod could live on, with a vibrancy and relevance that they had never before achieved, and it was a place that Douglas Adams had foreseen. He dubbed it the sub-etha; we know it as the internet.
I knew there was a Hitchhiker presence on the web just as I knew there was a planet called Mars. It was there and it was big but it didn't really affect me on a daily basis, until the announcement was made that I was doing the sequel. Then, to continue with the cosmic imagery, it was as though the little green men had landed in my garden – armed. Suddenly what had been a vague presence came into very sharp focus. I woke up the next morning and logged on to my own site to find the messageboard traffic had not just spiked, it had completely sprawled with communiqués from the Hitchhiker faithful who were eager to inquire into my supposed pedigree for accepting this assignment. Though the words eager, pedigree and assignment were not the terms they used, the word "supposed" did feature quite a bit.
I was surprised by the sheer volume of the traffic. It seemed to me that if this continued, I could be inadvertently responsible for rupturing the very fabric of the internet, allowing millions of hours of celeb blogs and laughing baby videos to spill out into real space. Ignore it and it will go away, I decided maturely.
And for a while that actually worked, but then the virtual world began to seep through to my writing shed in Wexford, Ireland. Mostly thanks to my friends, who sent me sympathetic messages referring to chat-room roastings I hadn't read, such as: "Never mind ZB Alpha. I think you do have loads of talent compared to a couple of other writers." I was being pelted by snowballs on Facebook when a pop-up inquired if I would care to join a group objecting to me writing the Hitchhiker sequel. This was a bit of a shock, as these invitations are random. It's one thing to be targeted, but quite another to be randomly selected to campaign against oneself. This is bigger than I thought, I thought, and decided that the time had come to see just how much twitter-poke-blogging was going on.
So I joined the campaign to stop me writing H2G2 6, and had a fine time weighing in with my opinions on myself and feeding the bloggers hitherto unknown personal tidbits such as: "Eoin Colfer once spent an entire summer with a Bay City Rollers scarf tied around his wrist." And "Eoin Colfer often buys jeans online. In the teenager section." And "Eoin Colfer is extremely nervous about all this H2G2 hype. He tries to be flip but he's not fooling anyone."
There was a reason that all this feedback was getting to me – the Hitchhiker's Guide is not just a series of books, it's a philosophy, an attitude towards life, a long-drawn-out "screw you" to everything corporate, a delicious vein of subversive wordplay. It is our youth, and now some Irish chap was going to come along and screw it up.
Suddenly I understood why people were telling me how brave I am, and I wish I could compose a paragraph to reassure everyone, but I can't because everyone I've met has a different opinion as to how Hitchhiker should go. I am not going to please everyone, unless I win several lotteries, build a time machine and do a lot of house calls.
I am not trying to be Douglas Adams. I have tried to write something which could be seen as a tribute to him, which could possibly, with my name attached, bring the Hitchhiker to a whole new audience and back to the forefront of sci fi worldwide. Where he deserves to be.
It's already happening. The Hitchhiker is awake and creeping up the charts. You may not like every single character development and plot twist in the new book. But I hope you will approve of a good 75% (80% if you have a grudge against the gods of Asgard). One promise I will make quickly before I decide to yank it back is that And Another Thing is funny. I laughed and so did my wife, and how wrong can two such unbiased people be?
I talked with a guy in ComicCon who was queuing up for his signed towel and he took his leave with the quip: "I'm gonna read this new book before I hate it." And I think that's about all I can hope for. If I haven't hooked you by page 150 then put it back on the shelf and walk out. Bookshops love that kind of thing.

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

77 Provincial Slogans in Thailand

กรุงเทพมหานคร
กรุงเทพดุจเทพส้ราง เมืองศูนย์กลางการปกครอง วัด วัง งามเรืองรอง เมืองหลวงของประเทศไทย

จังหวัดกาญจนบุรี
• แคว้นโบราณ ด่านเจดีย์ มณีเมืองกาญจน์ สะพานข้ามแม่น้ำแคว แหล่งแร่น้ำตก
• A province of ancient community, three pagodas pass, precious stones, River Kwae Bridge, Minerals and waterfall resources.

จังหวัดจันทบุรี• น้ำตกลือเลื่อง เมืองผลไม้ พริกไทยพันธุ์ดี อัญมณีมากเหลือ เสื่อจันทบูร สมบูรณ์ธรรมชาติ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช รวมญาติกู้ชาติที่จันทบุรี
• Magnificent Waterfalls, Fruit City, Good Breeding Peppercorns Loads of Gems, Chanthabun Mat, Fertile Nature, Gathering Place of King Taksin the Great’s Liberation Army

จังหวัดฉะเชิงเทรา
• แม่น้ำบางปะกงแหล่งชีวิต พระศักดิ์สิทธิ์หลวงพ่อโสธร พระยาศรีสุนทรปราชญ์ภาษาไทย อ่างฤๅไนป่าสมบูรณ์
• The Bountiful Bang Pakong River,the Sacred Buddha Image of Luangpho Sothon, Phraya Si Sunthon the Scholar of Thai Language, and the Pristine Ang Rue Nai Forest


จังหวัดชลบุรี 
• ทะเลงาม ข้าวหลามอร่อย อ้อยหวาน จักสานดี ประเพณีวิ่งควาย
• Beautiful…

Grammar: conditionals

Conditionals คือประโยคเงื่อนไข มี 4 แบบหลักๆ คือ

1. Zero conditional         
2. First conditional
3. Second conditional    

4. Third conditional


1. Zero conditional  - เราจะใช้รูปแบบนี้ก็ต่อเมื่อเราต้องการจะพูดถึงความเป็นจริงทั่วไปที่เป็นจริงตลอดกาลไม่ว่าจะอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต 

โครงสร้างคือ If + present simple, present simple
ตัวอย่างเช่น

1. If you exercise every day, your health is strong. 
2. If you walk in the rain, you get wet. 
3. If you don't eat dinner, you get angry. 


2. First conditional - เราจะใช้รูปแบบนี้ก็ต่อเมื่อเราต้องการจะพูดถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตที่เป็นจริงได้ (future true situations) จากเงื่อนไขที่สามารถปฏิบัติให้เป็นจริงได้

โครงสร้างคือ If + present simple, will + infinitive 
ตัวอย่างเช่น

1. If you don't hit the books, you will get poor grades.
2. If the sky is clear, we will go out for a bite.

3. Second conditional - เราจะใช้รูปแบบนี้ก็ต่อเมื่อเราต้องการจะพูดถึงสถานการณ์ปัจจุบันหรืออนาคตที่ไม่จริง เป็นสถานการณ์สมมุติทั่วไป

โครงสร้างคือ If + past simple, would +…

Grammar: -ed & -ing Adjectives

ในภาษาอังกฤษเราจะเห็นว่าส่วนใหญ่คำคุณศัพท์นั้นอาศัยการสร้างคำโดยเติม Suffix ก็คือ -ed / -ing เข้าไปจากตัวฐานเดิมที่เป็นกริยา (verb) เช่น คำว่า Interest (กริยา) เมื่อทำเป็นรูปคุณศัพท์ก็เติม -ed หรือ -ing เข้าไป จึงกลายเป็น Interested และ Interesting 
คำคุณศัพท์ที่เติม -ed เข้าไป เลยเรียกได้ 2 แบบ คือ 
1) -ed Adjectives หรือ -ed Participles ก็ได้ เพราะมันเป็นส่วนเกี่ยวข้องกับคำกริยาเดิมเพียงแค่เติม -ed เข้าไป ทำให้กลายเป็นคำคุณศัพท์
2) ในทำนองเดียวกัน คำคุณศัพท์ที่เติม -ing เข้าไป ก็เรียกว่า -ing Adjectives หรือ -ing Participles  ก็ได้ เพราะมันเป็นส่วนเกี่ยวข้องกับคำกริยาเดิมเพียงแค่เติม -ing เข้าไป ทำให้กลายเป็นคำคุณศัพท์
ทั้งสองเหมือนกันในเรื่องของหน้าที่ คือ เป็นคำคุณศัพท์ แต่โดยความหมายต่างกันดังนี้
1. -ed Adjectives มีความหมายเป็น Passive (ประธานถูกกระทำ)   2. -ing Adjectives มีความหมายเป็น Active (ประธานกระทำสิ่งนั้น) 3. -ing /-ed participial phrases วลีที่เพิ่มเข้ามาเพื่อขยายคำนามที่อยู่ก่อนหน้า ซึ่งอยู่ในสามารถอยู่ในรูป -ing และ -ed ได้

เช่น All children playing football in the park live…